venus-in-fur-posterKürklü Venüs (2013, bazı kaynaklarda 2014)

Özgün adı: La Vénus à la fourrure

Yaygın adı: Venus in Fur

Yönetmen: Roman Polanski

Oyuncular: Emmanuelle Seigner (Vanda), Mathieu Amalric (Thomas)

.

Caner FİDANER

Tabağa baktığımızda ilk önce şunu görüyoruz: Sahnelemeye hazırlandığı oyunu için az önce bitirdiği kadın oyuncu seçmelerinden memnun kalmamış bir tiyatro yönetmenimiz var. Tiyatro salonunun kapısı açılıyor ve seçmelere geç kalmış bir oyuncu giriyor içeri, Vanda rolü için gelen Vanda’dır bu, yani muhteşem Emmanulle Seigner. Diyaloglar ilerledikçe anlıyoruz ki bu iki kişinin de görünen yüzleri, “kendileri” değildir. Bir süre sonra oyunun replikleriyle bizimkilerin “gerçek” anları birbirine karışmaya başlıyor.

Eh, önümüzdeki yemeğe özgün tadını veren de işte bu karışıklık oluyor. Merak etmeye başlıyoruz: “Gerçek” nedir, nerededir? Yönetmenimizin gerçeği ile oyuncumuzun gerçeği aynı dünyanın parçası mıdır? 

Tabağımızı kaşıkladıkça alttan hiç beklemediğimiz lezzetler çıkıyor, acı biber, köri, çemen tadı. Yemeğimiz bitmek üzereyken öyle sürprizlerle karşılaşıyoruz ki, biz de kendi hayatımızı sorgulamaya başlıyoruz; bilinçaltımızı merak ediyoruz. Yoksa, diyoruz, yoksa ben de…

Fakat bu yemeği böyle anlatamayacağım. İyi ve anlaşılır bir tarif için önce malzemeleri sıralayayım, sonra da pişirmenin aşamalarını özetleyeyim.

MALZEMELER:

(1) Leopold von Sacher-Masoch’un yazdığı Kürklü Venüs adlı roman

(2) David Ives tarafından bu romana dayanarak yazılmış oyun

(3) Bu oyunu esas alarak David Ives ile Roman Polanski’nin kaleme aldığı senaryo

(4) İlkçağ mitolojisinden Diyonisos/Baküs, Afrodit/Venüs hikâyeleri

(5) Euripides’in Bakkhalar adlı oyunu

(6) Freud’dan bilinçaltı, Jung’dan simgeler konusunda öğrendiklerimiz

(7) (a) Emmanuelle Seigner’nin ve (b) Mathieu Amalric’in tartışılmaz oyunculuk becerileri

(8) Roman Polanski’nin yönetmenlikteki ustalığı

YEMEĞİN YAPILIŞI:

Önce orta boy tencerinizi hafif ateşin üzerine oturtun. Bir litre su ile birlikte tencereye koyduğunuz (1) ile (2)’yi parmaklarınızla yavaş yavaş karıştırarak birbirine yedirin. Malzeme suyunu çekince parmaklarınızı yalayarak lezzetini kontrol edin. Tuzlu bir tat almaya başlayınca (3)’ü ekleyin ve ateşi harlayın, avucunuzu ateşin üstüne tutarak ateşin yakıcılığını kontrol edin. Dibini tutmaması için malzemeyi mutfak kamçınızın arka ucuyla hızlıca karıştırın. Rengi sarıya dönen karışım meme başı kıvamına gelince ocağın altını kapatın.

Sonra bir kaşık zeytinyağına bulanmış derince bir tavada (4) ile (5)’i renkleri acı biber kırmızısına dönene kadar kavurun. Ocaktan almadan önce bir çorba kaşığı (6)’yı avucunuza alın ve tavadaki sıcak malzemeye ekleyin, işaret parmağınızla bulamacı iyice karıştırın. Tavanın altını söndürün.

Daha sonra (7)(a)’dan üç su bardağı, (7)(b)’den ise bir su bardağı alıp ikisini birden tavadaki sıcak karışımın üzerine dökün. Yemeğin daha lezzetli olması için bu sırada tavaya doğru eğilmeniz ve kızgın yağın yüzünüze sıçramasını sağlamanız gerekiyor.

Son olarak tavadaki malzemeyi öteki ocakta beklemekte olan tencereye ekleyin, (8)’den de bir avuç dolusu alıp tencereye yavaş yavaş boşaltın; ocağın altını iyice açın, malzeme kaynamaya başlayınca ocağı kısın ve yemeği bir buçuk saat kadar pişirin.

Lezzetli bir deneyim için masada iki kişi olması, her ikisinin de bir yandan kürklü bir şalı okşarken bir yandan yemeği iri bir kaşıkla, sıcak sıcak yemesi gerekiyor.

….

Bu yemeğin baskın tadı nedir derseniz, benim ağzımda kalan tatlar Emmanuel Seigner’in muhteşem oyunculuğu ile senaryonun zekice kotarılmış kurgusu oldu.

Binnetice, tek mekanda geçen filmler arasında iyi bir yer tuttuğunu düşündüğüm, Polanski’nin “Kürklü Venüs”ünü izleyin, lezzetli ve unutulmaz bir deneyim yaşayacaksınız.

…..

Bitirmeden, meraklısına bir not: Sondaki jeneriğin ardından dünya sanatından Venüs tabloları izliyoruz. Polanski neden hep “aynalı Venüs”leri seçmiş dersiniz? Filmiyle bize ayna tutmak istediği için olabilir mi?

Liste şöyle:

Titian_-_Venus_with_a_Mirror

Titian: Vénus a sa toilette (1555)

Titian: Vénus a sa toilette (1555) (National Gallery of Art, Washington)

Ferdinand Bol: Vénus et Adonis (1658) (Rijksmuseum)

Titian: Vénus a sa toilette (1555)

Rubens: Vénus au miroir (1616)

Rubens: La Toilette de Vénus (1608)

Diego Velasquez: Venus au miroir (1651)

Hans Memling: La vanité (1485)

École de Fontainebleu: : La Toilette de Vénus (around 1550)

Sandro Botticelli: La naissance de Vénus (1485)

Alexandre Cabanel: La naissance de Vénus (1863)

Emil Jacobs: Vénus allongé et Cupidon (1839)

Nicolas Poussin: Vénus dormant avec l’Amour (1628)

Titian: Danae (1546)

Rembrandt: Danae (1636)

Joseph Helmz l’ancien: Vénus endormie (around 1600)

Alessandro Allon: Vénus et Cupidon (16th century)

Titian: Danae (1544)

Lambert Sustris: Vénus et l’Amour (1515)

Domenico Zampieri: Vénus (17th century)

Jacopo Palma: Vénus allongée (1520) (Bridgeman Art Library)

Son görüntü ise bir heykel: “Venus De Milo”

Filmin fragmanı için burayı tıklayın.

Reklamlar